20. yüzyılda Modernizm ve Bauhaus öğretisi ile tasarım-zanaat ilişkisi, estetik, form, biçim ve malzemeye ilişkin içkin değerler, kökten değişmiştir. Bu değerlerin kökten değişimi, Bauhaus öğretisi ile sanat-zanaat arasındaki yeni ilişkiler, sanat felsefesinde yeni açılımlar, takı tasarımını da paralel zamanlarda etkilemiştir. Marcel Duchamp’ın 20. yüzyılın başında hazır nesne ile sanat üretimi kavramsal sanatın kökeni olarak görülmüş aslen sanat üretiminde fikrin, materyalin çok ötesinde olduğu düşüncesi, yeni bir sanat üretimini ortaya koyarken takı tasarımını da biçimsel ve fikirsel olarak farklı bir noktaya taşımıştır. 1960’lı yıllar, yeni bir üretim pratiği kazanan takı tasarımında ikinci bir kırılma noktası olmuş, disiplinlerarası ilişkiler bağlamında sanat, moda, müze mekanı ve moda müzeciliği de bu kırılma noktasında eşgüdüm ile birlikte varlık göstermiştir. Moda ve mücevher tasarımları, kronolojik zaman dizinleri ve maddi değerlerinin ötesinde kavramsal ve tematik küratöryal pratiklerle 1960’lı yıllarda müzelerde sergilenmeye başlamıştır. Günümüzde ise takılar değerli-değersiz çok farklı materyallerle deneysel formlara kavuşmuştur. Mücevher ve takı sergileri de modern sanatın, dijital çağ ve dijital sanatın bir parçası olarak enstalasyonlarla yeni bir müzecilik anlayışı ile sergilenmektedir. Bu bağlamda çalışmada, takı ve mücevher tasarımlarının çağdaş sanat ve kavramsal sanat ile olan disiplinlerarası birlikteliği, çağdaş takı ve mücevherin güncel müze sergilerinde, sanat etkileşimi ile kavramsal içeriklerle ve enstalasyonlarla sergilenmesi olguları ile ele alınmıştır.

Takı, Mücevher, Müze, Sergi, Kavramsalcılık